De dag van...

Okay vandaag is de dag dat we weer zijn aangesloten op het wereldwijde web (na sinds 15 november afgesloten te zijn). Ik zou zeggen een memorabel moment. Niet alleen voor ons, zeker ook voor alle moeders en de anderen (?!) die ons gemist hebben;)

Maar goed daar ging dit blog niet over, het ging over de dag van... het pakketje. Mijn lieve vriendinnetjesN hebben een maand geleden een verjaardagspakketje opgestuurd en dat kwam gister (9 december) aan! De meiden van Roy's kantoor boden nog aan het met een koerier op te halen, maar wat is nu leuker om je eigen pakketje op te halen.

De dag van het pakketje begon om 10 uur, toen ik naar het vliegveld reed om het afhaalbewijs op te halen. Dat was een eitje! Slechts een half uur over gedaan (normaal kan dat alleen 's nachts, maar Lucky Me... kon ik net achter de presidentiele kolonne aantuffen waarvoor de politie al het verkeer tegenhield. Na een kop koffie en wat mailtjes vertrok ik om half 12 richting de stad, waar ik na 2,5 uur eindelijk bij het postkantoor aankwam. Vanaf dit punt ben ik genoodzaakt mijn gebeurtenissen stapsgewijs te noteren;)

14.00 - Net lunchtijd geweest, druk. Ik wordt met 15 kenianen in een soort Sovjet lift gepropt. Spannend. Op naar het pakketje!
14.10 - Balie 4 is Airmail, das niet zo moeilijk. Pakketje gevonden binnen een minuut of 10.
14.15 - Ik wordt doorverwezen naar desk 3 om mijn pakketje open te maken.

Laten die schatjes nou alles verpakt hebben in sinterklaas papier en veel papierwol. Afijn op de doos stond wat erin zat: chocolate, candy, book, magazine en tatata uh... game. Het boek en het tijdschrift waren gratis. Nou dat is fijn, maar.... het eten en het 'spel' moest worden belast. Of ik 2500 shilling wilde betalen (25% van de geschatte waarde van 100 euro). Nou dat vond ik niet fijn, dus heb moeten pingelen (je moet hier als blanke overal voor pingelen). Uiteindelijk met 900 shilling akkoord gegaan.

4. 14.45 – Pakketje teruggeven aan balie 4 (snik)
5. 14.50– Ok betalen dus, op naar de cashier in ander kantoortje. Ik geef mijn briefje en het geld aan de mevrouw, die het vervolgens weer zwijgzaam terugschuift. Of ik wil gaan betalen bij de Cooperative Bank of Kenya net om de hoek.

Om de hoek dus, eenmaal buiten zie ik 3 banken, maar geen Cooperative Bank of Kenya. In een ooghoek zie ik het vrouwtje dat ook in de rij stond. Volgen maar… na 10 minuten lopen kom ik bij de bank. Ik zei toch, net om de hoek.

6. 14.55 – Bij de bank is het superdruk, maar gelukkig mag ik gelijk door naar balie 10 waar slechts 6 mensen staan. Half uurtje wachten betalen en terug naar het postkantoor.
7. 15.45 – Weer in de rij bij balie 3 om mijn betalingsbewijs te laten stempelen
8. 15.50 – Terug naar de cashier voor nieuw afhaalbewijs
9. 15.55 – Het nieuwe ‘afhaalbewijs’ is blijkbaar geen afhaalbewijs. Ik moet naar balie 2 om te betalen.

WAT? Ik heb net betaald. Ja voor belastingen, niet voor het ophalen van het pakket. Oja, natuurlijk. 400 shilling.

10. 16.00 – Met mijn betalingsbewijs terug naar balie 4 om mijn pakketje op te halen, wat net zo lang duurt als in stap 1 (pakketje wordt gewoon weer op zijn oude plek gezet).
11. 16.10 – Als ik wil weglopen met het pakketje wordt mijn weg geblokkeerd. Ik moet langs balie 2 om het pakketje te laten vrijgeven door Customs.
12. 16.15 – Ok bijna buiten. Er is nog maar één iemand die me tegen kan houden en die ziet eruit als de conciërge. En jawel, of hij mijn pakketnummer mag zien zodat hij kan noteren dat het pakketje het pand heeft verlaten!

Dat was de dag van het pakketje. Misschien had ik het toch moeten laten ophalen, maar aan de andere kant ook leuk om mee te maken, en daarna thuis goed te bestuderen (ik had natuurlijk al stiekem gekeken en gevoeld). De game bleek trouwens een japans puzzelboekje en de reisversie van 4 op een rij. Dat was vast geen 60,- waard geweest;)

Thanks ladies. Het was het wachten en de 13 euro tax waard;)