Laatste nieuws uit Kenia

En.... Nederland!!! We zijn weer thuis! Veel van jullie hebben we al gezien en anderen ongetwijfeld weer snel op één van de terrasjes of zomerfeestjes!

Na onze laatste vakantie in Lamu is het allemaal hartstikke snel gegaan! Gelukkig viel de volksverhuizing mee, aangezien de papa's en mama's al veel spullen mee hadden en we de verhuizing al achter de rug hadden moesten we het met de vier koffers die over waren doen!

Lamu was fantastisch! Weer een heel ander stukje Kenia! Het oude centrum van Lamu staat op de wereldmonumentenlijst UNESCO, omdat het de best bewaarde swahili cultuur heeft. De smalle straatjes zijn alleen begaanbaar te voet of per ezel. Op het eiland is één auto, die het districthoofd van zijn huis naar zijn kantoor brengt. Het tweede gemotoriseerde voertuig is een tuk tuk ambulance. De rest van het vervoer gaat dus per boot of ezel. Men is zó afhankelijk van de ezel, dat er zelfs een kliniek voor ezels is, waar ezels opgelapt worden of van hun oude dag kunnen genieten!

We logeerden in Banana House, gerund door de Nederlandse Monika en haar man Banana. Ondanks dat we hier op basis van Bed & Breakfast verbleven, konden we de kookkunsten van de kok des huizes niet weerstaan. Met een 'startkapitaaltje' van 3000 shilling werd de meest verse vis en zelfs kreeft gekocht, bereid en geserveerd in onze eigen 'huiskamer' met uitzicht op zee.

De laatste avond besloten we op een dhow, een traditioneel Arabisch zeilschip, te eten. Terwijl we uitvoeren en de wind in de zeilen sloeg kwamen er allemaal bloemblaadjes uit, die we als dwarrelende paarse gloed achter ons lieten. Heel cool! Nadat we door het mangrove bos waren gevaren en de zon was ondergegaan meerden we af bij Manda Island.

Hier werd duidelijk waarom de boot versierd was met bloemen, de bemanning drums speelde op een omgekeerde emmer, en waarom we niet op de boot aten, maar bij een kampvuur op het strand!

Roy had dit allemaal in het geniep geregeld en een champagne fles meegesmokkeld in de koelbox. En onder dit smokkelwaar bevond zich nog iets... een ring!

Onze fantastische tijd in Kenia wordt dus opgevolgd door een bruiloft in 2010!

Met dit geweldige nieuws sluiten we ons Kenia-avontuur en daarmee ook een beetje dit blog af! Bedankt voor alle leuke reacties en het trouwe volgen van onze site.

Tot slot natuurlijk ook nog foto's van onze laatste trip en een link naar een aflevering van 3 op reis (Floortje Dessing) over Lamu en Banana House.

Winter in Kenia

Ja het is begonnen! Winter in Kenia! Na eerder deze week nog weg te zitten zweten aan de kust is het in Nairobi gewoon weer koud. 18 Graden klinkt natuurlijk prima, maar valt in werkelijkheid tegen. Overdag koude voeten en lange mouwen zijn een feit! 's Avonds is menig askari onherkenbaar door sjaals, handschoenen en dikke jassen. En binnenshuis om een uur of vijf beetje vuur stoken bij gebrek aan centrale verwarming!

Haha wat een zeikerds he die Nederlanders, tijd om naar huis te gaan:)

Tot snel!

De tijd vliegt...

Zijn we net terug van vakantie, dient de volgende zich alweer aan! Morgenmiddag vliegen we naar de kust. Om precies te zijn naar Lamu, een eiland aan de kust van Kenia. Ze zeggen dat de tijd, na de gloriedagen van de slavernijhandel tijdens de 14e eeuw, er heeft stilgestaan. We gaan het meemaken!

Zouden we bijna vergeten jullie over onze laatste avonturen te vertellen! Voor het mooie gaat het ook allemaal veel te snel, je gaat van de ene bijzondere gebeurtenis in de andere. Eigenlijk hadden we dit natuurlijk gewoon over twee jaar moeten spreiden. Maar goed dat wil natuurlijk niet zeggen dat we ons niet enorm bevoorrecht voelen dat we dit allemaal nog even kunnen meepakken!

Onze trip naar Samburu was zoals we eerder meldde best spannend, maar eenmaal aangekomen hebben we alles laten vallen. Een superlocatie, heerlijk eten en de dieren op de koop toe! Van Samburu reden we zondag naar Lake Baringo. Het lekkere van vakantie is dat je elk besef voor dag en tijd kunt verliezen. Het was dus ook een welkome verrassing dat onze langste rit op de rustigste dag van de week viel. De volgende verrassing kwam bij Roberts Camp, waar we voor een nachtje een 'eenvoudige' banda hadden geboekt. Maar omdat er op het camp zo'n 80 schoolkinderen sliepen hadden ze ons geupgrade naar een familiehuis aan de oever van Lake Baringo. Waar we de volgende ochtend lekker op ons terras aan het water hebben ontbeten!

De volgende ochtend zouden we naar Samatian Island varen om daar te verblijven. Het toetje van onze vakantie. Normaal gesproken durf je de foto's van een folder of website nooit helemaal te geloven, maar hier was echt niets van gelogen. Wat een superaccomodatie. Omdat wij de enige gasten waren (tja maandag he) hadden we het hele eiland voor onszelf en konden we zelf één van de zeven huisjes kiezen, allemaal even mooi.

Nou ja huisjes... eigenlijk sliep je gewoon in de buitenlucht met muskietennet om je bed en rieten dak boven je hoofd, met daarnaast een badgebouwtje met een geweldige bad. En niet te vergeten: A loo with a view;)

Nou is die laatste natuurlijk niet de meest charmante, dus wil je weer een beetje in het sfeertje komen bekijk dan deze foto's.

Back in town

We zijn voor even weer back in town! Ik zit met frisgewassen haartjes (he he eindelijk) op de 'buur'bank, die voor eventjes gelukkig ook als thuis voelt!

De verdere reis verliep zonder kleerscheuren, zodat we ons reisschema zonder aanpassingen konden vervolgen. Al was het afgelopen vrijdag wel even spannend of we voor het donker onze bestemming in Samburu zouden bereiken. 14 uur bij een Keniaan blijkt, zoals we eigenlijk al wisten, vaker 16 uur. Net voor de duisternis inviel bereikten we de maingate van Samburu, wat doorgaans betekend dat je 'veilig' bent binnen de grenzen van het park. In het inmiddels pikkedonker moesten we nog een uur door de wildernis, wat om die tijd het domein is van o.a. leeuwen en luipaarden;) Gelukkig wees een gewapende ranger ons de weg naar onze lodge, waar het voltallig management ons kwam verwelkomen met 'Happy to see you in one piece', uhm... ok dan!

In Nakuru verloren we door het stuiteren nog één keer twee schroeven van de achterdeur, waardoor we deze met touwen moesten vastbinden, maar daarmee was het met auto-malaise wel gedaan;)

Morgen tijd voor de leuke verhalen en foto's. Hierbij wel alvast een fotootje van mijn 'nieuwe' haar, waaraan vanochtend 3 man en 2 vrouw bezig zijn geweest om alle vlechtjes er weer uit te krijgen. Denk dat een belletje naar de kapper geen kwaad kan:).

Geld over?!

Hoe kom je zo snel mogelijk van je laatste Keniaanse shillingen af?! Wij dachten er maar eens goed van op vakantie te gaan:) Onzin natuurlijk!

We zijn inmiddels welgeteld één dag onderweg, en gestrand...! Nog geen 10 km van het kamp waar we de eerste nacht hebben geslapen is onze vooras gebroken! Eerst dachten we nog aan een lekke band, maar helaas bleek de schade zo erg dat doorrijden geen optie was. Nog geen 5 minuten kwamen uit alle hoeken en gatten 'fundies', mannetjes (die zeggen) monteur te zijn, liep er een heel schooltje leeg en kwam er nog even een boertje met zijn koeien langs.

Geluk bij een ongeluk zaten we 20 minuten van een bloemenfarms van Nederlanders die we kennen! Eén van hen had eerder deze week zelfs de helft van onze meubels overgenomen!
Zij stuurden wat mannetjes die de auto meenamen naar de werkplaats van de farm.
Hier bleek dat de auto vandaag niet gemaakt kan worden, omdat de onderdelen uit Nairobi moeten komen.

We zagen onze trip naar Samburu alweer in het water vallen, maar gelukkig waren we binnen de muren van de farm in plaats van 3 uur langs de kant van de weg in de brandende zon. Agnes, de vrouw des huizes, zorgde voor een kop koffie en een bord macaroni, die we grappig genoeg aan onze 'eigen' eettafel opaten.

Aan die tafel kwam ook de oplossing! We huren een auto van één van de mensen hier en kunnen onze eigen auto zondag oppikken om de weg te vervolgen. Zo kom je dus van die shillingen af;) Maar alles beter dan de reis te moeten staken en de lodges die we al betaald hebben te spekken!

Ze zeggen weleens beter een goede buur dan een verre vriend. Nou in dit geval is die verre vriend toch ook wel makkelijk:)

Inpakken en wegwezen deel 3

Het zit er weer op! Verhuizing 3 is een feit, en met helaas nog deel 4, 5 en 6 in het vooruitzicht. Gister zijn we van Shinyalu Close 123 naar Shinyalu Close 121 verhuist. Eerder deze week hebben de ouders al heel wat spulletjes kunnen verschepen. Zowel heen als terug moesten we met twee auto's richting vliegveld. Doorgaans zijn het de Keniaanse douaniers die niet al te vriendelijk zijn, maar dit keer mochten de acht tassen, met onder andere spulletjes voor het weeshuis in Ngong (zie foto onder, Ries&Kiek, en oma's bedankt!), moeiteloos door, maar in Nederland moest er nog even gepraat worden om de overvolle koffers dicht te laten!

Zou toch een beetje zonde zijn van die placemats van bananenblad (tja) .... en de dvd speler;)

Verhuizing deel 4 staat op de planning in week 28 richting Nederland, in principe naar één van de ouderlijk huizen. Gevolgd door deel 5 in week 29 of 30 richting Wateringen, om de reeks af te sluiten op 18 september (week 38) en weer ons eigen paleisje aan de Koraal te betrekken.

Nog even doorbijten dus, maar ook wel weer zin in alles wat ons in Nederland te wachten staat! Tot snel!

Afscheidstoernee

De afscheidstoernee is nu echt begonnen! Afgelopen weken hebben we Arida en Lex op bezoek gehad, op de voet gevolgd door alle papa's en mama's waarmee we nog het nodige van Kenia hebben gezien. We hadden een vol programma, maar ook een superleuk programma! Na een zondag uitgeslapen te hebben en maandag een rondje toerist in Nairobi hebben gedaan vlogen we dinsdag naar de Masai Mara voor drie dagen.

Vliegen ja! Half uurtje van tevoren in checken en dan met koffers en al de startbaan op. Na eerder al eens met de auto en de trein door Kibera te zijn gereden vlogen we er nu overheen met ons piepkleine vliegtuig. Bizar gewoon om de grootste sloppenwijk van Afrika vanuit de lucht te zien. Als je op de grond de krotten en de mensen ziet maakt het zeker indruk, maar het eindeloze uitzicht van golfplaten vanuit de lucht... pfff.

Al snel vlogen we boven de groene vlakten die langzaam geel kleurden, en na 50 minuten waren we op plaats van bestemming! De Masai Mara! Nog geen uur in het park stuiten we op een zwarte neushoorn. Laat dat nou net het beest zijn waar we de laatste keer in de Mara tot vervelendstoe naar gezocht hebben! Dat begon goed...

In de loop van de middag reden we naar ons kamp, wat later 45 minuten stuiteren bleek. Hoe langer de rit duurde en hoe onbegaanbaar de paden werden begonnen we ons wel af te vragen of we nog in de bewoonde wereld aan zouden komen. Niets was minder waar. Aan de oever van de Masai River stond ons kamp met slechts zeven waanzinnig ingerichte tenten. Kingsize bed, inpandige badkamer, een grote veranda met 2 zitjes, een schommelstoel en... *tromgeroffel* een bad met uitzicht op de rivier en zijn bewoners, een hippofamilie.

Eenmaal terug in Nairobi hebben we één dagje bij kunnen komen, want zaterdag stond het volgende tripje alweer op de planning. Nu iets dichterbij huis: Chui Lodge in Naivasha. Deze lodge stond al een tijdje op ons lijstje en aangezien de tijd begint te dringen moesten de ouders eraan geloven, wéér op vakantie... wat een rotleven! Ook in deze lodge konden we het wildpark in, maar na de Mara was het wel even welletjes. Tenslotte konden we vanuit het zwembad ook zebra's en buffels voorbij zien komen;)

Aan het einde van de middag toch nog voor een sundowner op pad gegaan. Eenmaal aangekomen op de sundowner spot zagen we links drie witte neushoorns en rechts een beginnend vuurtje en een auto! Het bleek de manager van de lodge die de auto niet meer uitdurfden. Uiteindelijk bleven ze op een kleine 100 meter van ons rustig grazen en hebben we het vuur verder opgestookt en tot een uur of 8 in het pikkedonker biertjes gedronken met allerlei dierengeluiden als achtergrondmuziek. Heel bijzonder!

En alsof we nog niet genoeg neushoorns gezien hadden werden we de volgende ochtend wakker met een neushoorn voor de deur! Wat een weekend! Of eigenlijk wat een week! Echt super!

Voor de vroege vogels nog geen foto's... morgenochtend om 6 uur zwaaien we onze ouders uit, en daarna zal ik wat foto's downladen, dus vanaf een uurtje of 10 vind je ze hier!

Beroemdheden over de vloer

Nadat we eerst Jan Smit in Kenia konden verwelkomen (die naar eigen zeggen beroerd zingt, zijn naam al wat langer draagt dan die andere, en Yolanthe niet op z'n arm tatoeëerde). Is nu ook Doutzen Kroes in Nairobi aangekomen, of toch niet?

Het betreft hier namelijk de Doutzen Cruiser, liefkozend Doutzen genoemd, een oldtimer Volkswagen camper die van Friesland naar zuidelijkste punt van Afrika rijdt, en tijdelijk even in de tuin van de buren is geland!De bewoners van Doutzen zijn 3 friese kerels en viervoeter Noflik aka Knoflook, die de stichting Three Left Hands in het leven riepen om in 3 (?!) maanden van Friesland via Duitsland naar Griekenland te rijden, en door naar Turkije, Syrie, Jordanie, om via Egypte Afrika te bereiken. Waarna ook Sudan, Ethiopie en uiteindelijk Kenia zijn aangedaan! Bijna 3000 kilometer van Johannesburg (Zuid-Afrika) vandaan zijn ze 9 maanden verder... Overal waar ze mooie plekken en projecten tegenkomen wordt er gestopt om waar nodig de handen uit de mouwen te steken voor een betere wereld!

Dus aldus... ze vertoeven alweer een tijdje in Nairobi, en hebben hier zelfs de krant en tv gehaald toen ze hun camper naast het Sarova Stanley hotel hadden geparkeerd. Niets gelogen over beroemdheden dus;)

Gister hadden we ze hier over de vloer om de wedstrijd Nederland-Noorwegen te kijken. En ja wat doe je dan als beroemdheden aandacht vragen voor hun stichting?! Doneren dus! In ons geval werd dat de voorraadkast! Aangezien we nog circa vijf dagen thuis eten, en ik een tik heb voor het aanhouden van 'je-weet-maar-nooit-of-je-ooit-zonder-eten-komt-te-zitten-voorraad' gaat 90% van de kast mee naar Tanzania. Hebben wij onze goede daad weer gedaan, en levert het ons hoogstwaarschijnlijk (hint, hint, mannen!) zelfs een notering op de sponsorpagina van http://www.threelefthands.com/

Daar vind je ook al hun reisverhalen!

Ook iets doneren?! Ik weet niet of het nog achterop past, maar alle beetjes helpen...

Mc Cow

Ook al hoef ik tegenwoordig niet persee ergens 's ochtends vroeg op tijd te verschijnen, toch probeer ik elke dag om een uur of 8 uit m'n bed te stappen. Maar... zondag blijft uitslaapdag! Afgelopen zondag ging de wekker om kwart over 6 en nog eens om kwart voor 7, en zelf toen werd er nog gesnoozed. We zouden namelijk vroeg naar het Tsavo rijden om Lex en Arida nog even te zien voordat ze weer naar Zwitserland vliegen. Uiteindelijk hadden we bedacht dat het voor ons nu eigenlijk ook vakantie was! Om half 10 zaten we uitgeslapen in de auto! Heerlijk gevoel van vrijheid!

3 Superdagen gehad, met zon, in weer een ander soort park, nog meer bijgekletst, lekker wijntjes gedronken met wederom uitzicht op een drinkplaats. De hele nacht hebben we ze horen scharrelen. Tijdens de tweede nacht kwamen de olifanten zelfs bijna tot aan onze tent! Zo cool!

En nadat we in de Mara, een paar weken terug, een cheeta met z'n versgevangen prooi zagen, hadden we nu het geluk een etende leeuwenfamilie te zien. Normaal gesproken jagen leeuwen niet overdag door de warmte, maar dit bleek bij nader inzien gewoon een 4 uur snackje. Toen we dichterbij kwamen zagen we namelijk de overblijfselen van een verdwaalde Masai koe, die met z'n lompe lichaam, weinig snelheid en niet te vergeten... gebrek aan schutkleuren wel een erg makkelijke prooi was. Onze eetlust verdween als sneeuw voor de zon, maar de leeuwen lieten zich de Mc Cow goed smaken.

Na het zien van deze foto, toch niet zo'n sterke maag? De andere foto's kun je met een gerust hart bekijken!

Bad hairday?!

Was ik eerst nog een schijterd als het om Keniaanse kappers ging. Vorige maand had ik er eindelijk één gevonden! Tot ik bedacht dat het misschien, met onze roadtrip in het vooruitzicht (lees: zon, stof, wind), misschien toch niet zo handig is een kort koppie te hebben!

Nu is haar voor Keniaanse vrouwen erg belangrijk (4 maanden niet naar de kapper?! Hoe durf je!). Ze geven hun halve salaris uit aan nieuw haar. De ene week zie je ze met een kort strakgestyled kapsel, de daaropvolgende weer met lange krullen. Regelmatig wordt ik in de kroeg door 'wildvreemde' vrouwen ter begroeting omhelst, die ik bij nader inzien toch ken;)

Nou wat zij kunnen, kan ik ook! Zo ga je 's ochtends met je haar wapperend in de wind de deur uit, en kom je na 7 uur swahili gekwek en een houten kont, als een heuse afro barbie (zo noemen ze de blondjes hier) weer thuis. Zie hier het resultaat!

Roadtrip het vervolg...

Mijn vorige blog heb ik roadtrip deel 1 genoemd en niet zonder reden! De komende maanden worden, druk, heel druk! En een beetje gek... anders vooral! Roy en Bianca gaan op roadtrip door Kenia! Nu hoor ik jullie denken... moet er dan niet gewerkt worden?!

Dat is nou het hele verhaal. Onze vrienden en familie zijn al een tijdje op de hoogte, en wellicht heeft de tamtam allang zijn werk gedaan! We komen deze zomer terug naar Nederland, waar Roy in combinatie met zijn werkzaamheden voor Hamifleurs DFG Kenya zal voortzetten. De verslechterde marktsituatie lijkt zich voorlopig niet te herstellen en daarom heeft DFG besloten het opgebouwde netwerk en de vele ideeën voor de toekomst vanuit Nederland uit te bouwen.

Roy zal per 1 juni (1 juni? ja das al snel!) zijn werk hier neerleggen en dan gaan we op pad. Door de toch drukke opstartperiode en het idee nog tijd genoeg te hebben, hebben we eigenlijk nog veel te weinig van dit schitterende land gezien!

En we krijgen nog visite! De eerste pik ik vanmiddag op bij Jomo Kenyatta International Airport, want daar landt een vliegtuig uit Ne... uh Zwitserland! Arida en Lex komen een weekje bij ons logeren om Nairobi te zien, maar zeker ook om lekker bij te kletsen en veel wijntjes te drinken;). Daarna gaan zij op safari en zullen we ze halverwege de trip nog eens opzoeken in Tsavo Oost en Tsavo West, omdat we daar zelf ook nog niet geweest zijn!

Daarna 3 dagen rust en dan staan beiden ouders alweer op de stoep! Zij komen met lege tassen en gaan waarschijnlijk met overvolle tassen weer terug! Met hen willen we nog eens naar de Mara, maar dan met het vliegtuig. Het lijkt ons namelijk waanzinnig om met een 6 persoons- propellorvliegtuig over de uitgestrekte vlakte te vliegen en dan te landen op een airstrip van maar een paar honderd meter lang.

Op 24 juni zullen we ons mooie huis verlaten. Gelukkig heeft de collega van Roy het overgenomen, dus kunnen we een hoop spullen laten staan. Daarnaast ben ik alweer begonnen met de verkoop van de overige spullen, die we eigenlijk nog net hebben aangeschaft. Balen! Vanaf die datum zijn we afwisselend op reis en in Nairobi, om de laatste zaken af te handelen.

Volgens de laatste plannen gaat onze trip van Mount Kenya, via Samburu, Lake Baringo, Lake Bogoria naar Nakuru (blauw) en weer terug naar Nairobi, waarna we bij vrienden zullen logeren. Daarna vliegen we naar Lamu (roze), een eiland aan de kust voor een paar dagen, om af te sluiten met ons laatste weekend naar Lake Magadi (rood). De groene stippen staan voor het Tsavo en de Masai Mara (paars) waar we begin juni zullen zijn.

Rond 15 juli zullen we naar Nederland vliegen. Omdat ons huis tot 18 september is verhuurd zullen we voor de resterende maanden het huis van mijn nicht Marjolein huren. Dat is in ieder geval fijn nieuws, om in een vertrouwde omgeving een tijdelijk 'thuis' te hebben bij terugkeer in Nederland. En natuurlijk zijn we ruimschoots op tijd voor alle zomerfeestjes in Nederland. Laten we er vanaf nu maar de voordelen van zien;)

Roadtrip deel I

Afgelopen weekend zijn we naar Aberdares gereden. Eerder die week had ik wat mensen gevraagd samen een huisje te huren. Het plan kwam wat moeizaam op gang, vandaar dat we toch maar op 'stand' hadden geboekt bij Treetops, één van de twee lodges die Aberdares rijk is.

Vrijdagavond 10 uur ging de telefoon, Michiel en Corinne gingen mee op roadtrip! Ze zouden onderweg wel iets proberen te boeken. Eenmaal aangekomen bij het Outspan (voor liefhebbers van boeken over Kenia wel bekend) voor een lunch en de check in voor Treetops bleek dat we niet met de auto bij de lodge konden komen, of liever gezegd mochten komen... Esther, de manager van Treetops, heeft vast tot op de dag van vandaag nog nachtmerries van ons. Lief lachen kon ze wel, maar oplossen ho maar! Uiteindelijk lekker met een biertje op het dak van Treetops gezeten met uitzicht op Mount Kenya, om in het laatste zonnetje olifanten en andere dorstige dieren te bekijken.

Treetops is gebouwd op palen (een soort boomhut). Het doet hard zijn best om zijn elitaire imago hoog te houden, maar is eigenlijk een beetje vergane glorie. Daarnaast teert men qua marketing nog steeds op het verblijf van (toen nog) prinses Elizabeth II, die tijdens haar verblijf koningin werd omdat haar vader overleed.

"For the first time in the history of the world, a young girl climbed into a tree one day a Princess and after having what she described as her most thrilling experience she climbed down from the tree next day a Queen — God bless her." Visitors' log book of 1954, Treetops hotel, Kenya

Vandaar dat het bij uitstek vast dé plek is om 65+ reizigers te herbergen. Die zelfs een enthousiast potje kaarten niet konden waarderen. Desalniettemin smaakten de biertjes prima en hebben we onwijs veel lol gehad!

De volgende dag zou ons feestje worden. Na een vroeg ontbijt vertrokken met onze eigen auto's Aberdares National Park in. Niet veel wild gezien, maar wel waanzinnige uitzichten en massa's groen. De mannen konden eindelijk hun 4x4 eens wakker schudden. Het werd een avontuur met flinke hellingen. Af en toe flink scheef hangen, door plassen die riviertjes bleken, beetje slippen en moeilijk te onderscheiden paden. Goed dat we met twee sterke auto's waren, en nog beter dat we niet met de muffe Treetops-bus (zie boven) zijn gegaan;) Echt een supergave rit!

Helemaal gesloopt, auto onder de bagger, stof in alle hoeken en gaten, en nog na schuddend van de 'African Massage' zijn we vroeg gaan slapen. Weer een nieuw stukje Kenia gezien!

Benieuwd? Foto's staan hier!

Op de bon!

Hebben jullie in Nederland ook stoplichten?! Ja natuurlijk hebben we stoplichten. Is Nederland een ontwikkeld land?! Ja, beter dan Kenia! Really?! Dat was in het kort mijn gesprekje met een traffic security officer vanmiddag.

In Nairobi hebben we ook stoplichten, alleen stopt niemand ervoor. Op de rotondes heb je stoplichten, maar daar wordt het verkeer geregeld door agenten. In de stad heb je ook stoplichten, alleen daar houdt niemand zich eraan, en als jij besluit het wel te doen, dan is er een getoeter van jewelste!

Vandaag was ik weer eens lekker aan het verdwalen in de stad. Na een rondje of 3 reed ik gezellig achter de meute aan (waarschijnlijk door een rood stoplicht) toen ik plotseling gestopt werd door een traffic officer of ik zijn vrouwelijke collega in de auto wilde laten. Nou nee eigenlijk niet. Agenten hebben hier namelijk geen auto en als ze iemand willen achtervolgen kunnen ze bij je instappen, zodat jij de achtervolging kunt inzetten (ook al moet jij eigenlijk de andere kant op!).


Toen het vrouwtje zich gesettled had in mijn auto vroeg ik waar de reis naartoe ging (ik leek wel een taxichauffeur). Nou naar City Hall, om mijn verklaring af te leggen en mijn boete te betalen. Uh wat, welke boete en waarvoor?! Nou voor nini. Ik zeg ja maar waar heb ik dan een overtreding begaan?! Nou daar bij nini. Nu betekend nini gewoon dinges! Toen ze 6 x nini had gezegd heb ik gevraagd of ze uit wilde stappen en stapte haar iets minder vriendelijke collega in. Ik vertelde dat ik niet geloofde aangehouden te worden voor nini, en of hij wel wist waar hij me voor wilde beboeten. Dat werd niet in dank afgenomen, of ik morgen naar Court wilde?!


Court wil zeggen: een voorlopige boete van 6000 shilling, 8.00 present bij de rechtbank, waar werkelijkwaar alle zaken tegelijk voorkomen, van moord, zedendelicten, diefstad tot door rood licht rijden, waarna je (vaak) urenlang op je beurt moet wachten om te bekennen door rood te hebben gereden en dan je strafmaat krijgt en dan nog een paar uur wachten om je teveel betaalde boete terug te krijgen. Nu hadden Roy en ik bedacht dat het best weleens grappig was dat mee te maken, zo'n dag in de rechtbank, maar vertelde meneer agent... dan moest ik m'n auto wel achterlaten en met de matatu naar huis!


Misschien beter niet naar de rechtbank! Okay op naar City Hall, waar ik m'n auto maar even op de stoep moest zetten, (misschien dat tie daar ook nog een boete voor wilde uitschrijven;)) Naar binnen als de enige mzungu in de verre omtrek, zeggen dat ik schuldig was, mijn bekeuring voor door rood licht rijden ontvangen, dit vodje bij een andere balie om laten zetten in een factuur voor over een zebrapad rijden (jaja) en weer bij een andere balie betalen. Al met al bij mijn auto kwam er inderdaad een ander juffie waarom ik geen parkeerkaart had en hoe ik binnengekomen was, en hoe ik nu dacht er weer uit te gaan, gna gna. En oja, dat dit geen officiele parkeerplaats was. Of ik even bij de hoofdingang wilde gaan vertellen wat ik kwam doen, mijn parkeerkaart halen en dan weer terug zou komen. Toen ik net bedacht misschien zou kunnen proberen te gaan huilen, liet ze me toch gaan!


Nog duidelijk beduust van dit hele gebeuren ging ik prompt spookrijden. En reed ik, okay dit klinkt als een hele slechte grap, maar het is echt waar, bijna achteruit tegen een politieauto mét LET OP slapende politieagent, reed. Waarop een andere auto toeterde. Ik was mijn geld al aan het tellen voor mijn volgende boete, maar de politieagent sliep rustig door. Het leek wel een slechte film!

Voor het eerst tijdens ons verblijf in Kenia, staat de luiheid van de Keniaan me wel aan:)

Crazy Sunday

Wat doen Roy en Bianca nou op een willekeurige zondagmiddag in Kenia?! Nou meestal op Keniaans tempo opstaan, ergens in het zonnetje ontbijten of noem het brunchen (dat kan tot een uur of twee a drie toch?!;), het VI scoreboard refreshen met 0,01 kb per seconde of gewoon helemaal niets.


Vandaag was anders...
Ik wist Roy over te halen samen naar Masai Market op Yaya Centre te gaan. Samen, echt waar! De eerste en laatste keer dateert van 9 november en toen is Roy demonstratief in de auto gaan zitten zo leuk vond tie het;) Maar vanmiddag ging goed, en resulteerde in slechts 1 aanbieding voor zijn ketting en vijf ruilpogingen voor zijn Converse pet en... deze twee waanzinnige houten beelden:)

Zondagavond is normaal gesproken een nog luier vervolg van de dag, maar ook daar kwam vandaag verandering in. Deze blog schrijf ik namelijk tijdens een eeuwigdurend potje 'teiltje schuiven'. Voor speluitleg moet ik verwijzen naar de foto. Het enige wat je ervoor nodig hebt is een flinke regenbui, pannetjes, teiltjes, en goede ogen!

Nou ik stop, want het is mijn beurt, en ik geloof niet dat we aan de winnende hand zijn. Misschien morgen even een mannetje bellen...

Zuidgeest en co goes safari!

Nog een paar uurtjes en dan is het weer rustig hier in huis! 10 dagen lang allemaal leuke dingen gedaan en gezien! Met als klap op de vuurpijl onze trip naar Masai Mara en Lake Nakuru afgelopen dagen! Echt zo leuk, en ook wel bijzonder om met weer eens met je broertje en zusje op 'vakantie' te zijn. (Het is tenslotte alweer een jaartje of 10 geleden;))

Ons doel was natuurlijk de big 5 (leeuw, luipaard, neushoorn, olifant en buffel) te spotten. Masai Mara is het enige park waar je de complete big 5 kunt zien, met een beetje smokkelen is dat ook gelukt (die zwarte neushoorn was wel erg ver weg, en al dachten wij dat het beest een slurf had, het was er echt één, aldus onze gids Ben!)

Zondagochtend vroeg vertrokken we richting Masai Mara, waar we na een lunch en een duik in het zwembad nog even de bush in gingen! We vielen direct met onze neus in de boter, toen we een groep van 12 jonge leeuwen en leeuwinnen zagen. Die leeuwen vonden ons trouwens niet zo boeiend als wij hen. Zie onderstaande foto;)

Volgende ochtend vroeg uit de veren voor een lange dag in het park! Na de eerste (leeuw) van de big 5, hebben we ook de overige 4 kunnen zien! We hadden echt super mazzel met onze gids (alias haviksoog), die gewoon lekker links ging als de overige safaribusjes rechts gingen. Zo hebben we op een haartje na een cheeta kill gemist, maar wel supermooie plaatjes geschoten van de net gevangen prooi en zagen we een pasgeboren buffel baby die onder toeziend oog van de gehele kudde zijn eerste stapjes maakte. Al moesten we wel een beetje uitkijken, want de enorme mannetjes van de groep hielden ons gevaarlijk goed in de gaten.

Veel mensen die op safari gaan missen het luipaard in hun rijtje, maar wij hebben er maar liefst 3 gezien. Twee in Masai Mara en eentje in Nakuru, waar we vanaf dinsdagmiddag waren. In Nakuru werd ook onze 'gesmokkelde' neushoorn ruimschoots goedgemaakt. Zowel de zwarte als de witte neushoorn is hier ruim vertegenwoordigd. Zo ruim dat we er de slappe lach van kregen, zeker toen een mannetje zijn territorium plasje zo ongeveer tegen onze auto deed, en de tranen echt over onze wangen liepen. Tijd voor een biertje! De volgende dag nog een rondje om het meer gedaan en naar het viewpoint gereden, waar we uitzicht hadden op het meer, dat roze ziet van de flamingo's.

Echt een supertrip! Met héél veel foto's! Gewapend met 3 camera's zijn er ongeveer 1700 foto's geschoten. Maar wees gerust, er staan er slechts 90 op onze fotosite!

Klacht

Ik heb een paar ernstige klachten ontvangen omtrent mijn bloggedrag: te weinig berichten!!!


Ok, even een korte update....

• Ik heb twee nieuwe vriendjes, Wis en Jemoo, én een zwembad

• Ik voor even... niet meer de enige Zuidgeest in dit huis ben
• Dat maandag één van de vakantiegangers jarig was
  
• Ons huishouden is uitgebreid met een haan, twee kippen én twee konijnen.

Druk, druk, druk dus! Volgende week gaan we met Dennis, Miranda en Ed gaan we ook nog naar Masai Mara en Nakuru. En natuurlijk niet te vergeten morgen bitterballen eten bij de ambassadrice om de verjaardag van Juliana te vieren! Foto's volgen!

De klachtenafhandeling van nairoybi.blogspot.com neemt uw klachten zeer serieus en zal er zorg voor dragen dat dit in de toekomst niet meer zal voorkomen!

Dagje treinen

Ik had beloofd nog iets over ons treinavontuur te schrijven. Inmiddels ben ik er wel weer een beetje van bijgekomen, maar ik heb een dag na zitten hobbelen;) Het is echt een boemeltreintje dwars door het leefgebied van de Masai. De trein staat meer stil dan dat tie rijdt en kruipt over de rails. Je moet er echt de tijd voor hebben, maar wel superleuk. De trein brengt je terug in de koloniale tijd van de Britten. Compleet met kruiers en personeel in witte uniformen met xylofoon om het diner aan te kondigen.

De trein wordt liefkozend de 'Lunatic Express' genoemd, omdat het eigenlijk gekkenwerk om een spoor aan te leggen midden door de wildernis. Het traject gaat over heuvels en dalen, over wankele houten bruggen en moet volgens als ik het goed gelezen heb zelfs een hoek maken van 50 graden. Tijdens de aanleg, door met name de Indiërs, zijn er ook veel mensen gesneuveld door ziekten en mensetende leeuwen. Het Maneaters Safari Camp in het Tsavo herinnert aan de plek waar de leeuwen hun grootste slag hebben geslagen en tussen de 28 en 135 (?!) mensen hebben gedood. Door de Masai wordt de trein ook wel 'Iron Snake' genoemd, omdat het spoor als een slang door hun primitieve leefomgeving manoeuvreert.

Ondanks dat de trein er al een eeuw rijdt blijft het voor de bevolking een beleving op zich. Kinderen, maar ook volwassenen rennen naar de rails en zwaaien alsof ze nog nooit een trein gezien hebben. Natuurlijk weten de kinderen die nabij een station wonen handig gebruik te maken van hun situatie en vragen om geld en snoep. En natuurlijk zijn er altijd weer mensen die wat uit het raam gooien, waardoor er een waar gevecht ontstond. Er was echter één jochie die bij onze coupe bleef staan en om een pen vroeg. Ome Frans, bloembollenbedrijf PF Onings b.v. staat nu ook in het altijd schitterende plaatsje Emali op de kaart;)

Toen we na een kleine 19 uur treinen Nairobi naderden moesten we nog een stuk door Kibera, de grootste sloppenwijk van Afrika. Bizar dat we daar zo dichtbij wonen. Ze benutten werkelijk elk stukje om er een hutje of een winkeltje te bouwen, het open riool stroomt onder de rails door. Ik was wel vaker langs Kibera gereden en natuurlijk zie je dan van alles. Maar goed dan is het altijd nog rotzooi aan de linkerkant luxe hoogbouw aan de andere kant. Nu zaten we er middenin!

Het grootste gedeelte van de rit was in het donker, maar de foto's die we nog genomen hebben vind je hier.

Zalig Pasen

Aangezien we hier met deze feestdag bijna allemaal in hetzelfde schuitje zitten hebben we van de nood een deugd gemaakt en als een surrogaat-familie gezamelijk de pasen gevierd... aan de kust!!! We hadden met de buren een huis geboekt aan het strand naast de stamkroeg van Diani Beach Forty Thieves. De eigenaresse had ons gewaarschuwd: Als we voor onze rust kwamen dan moesten we er nog maar eens over nadenken, want het festival Blankets & Wine werd gehouden in onze achtertuin. Er zat dus niets anders op om gewoon tot de late uurtjes mee te doen op de afrikaanse beats. Al keken ze toch een beetje raar toen Roy achterin de 'polonaise' aansloot;)

Verder hebben we gewoon heerlijk geluierd. De eerste verse voetsporen maken op een smetteloos wit strand om even goed wakker te worden met een duik in zee. Langs het strand gelopen met de honden en zelfs nog op een kameel gereden. Maandag zijn we met een dhow naar Wasini Island gevaren, waar we verse krab op ons bord kregen en als klap op de vuurpijl nog wat dolfijnen hebben gezien! En tussendoor heel wat biertjes en wijntjes, en zon, heel veel zon! Oh en veel foto's, ja dat ook!

Dinsdag reed Roy naar huis met de mannen, terwijl wij met de vrouwen met de trein gingen. Een ritje op zich, maar echt een aanrader. Tenminste als je geen haast hebt... daar blog ik morgen wel iets over!

Weer even met 2 benen op de grond...

Vandaag ben ik met Frank (buurman) en twee vriendinnen van hem naar een kindertehuis in Ngong geweest. Wat stom eigenlijk dat je eerst een aanleiding moet hebben om het eens te bezoeken terwijl je er zo dichtbij woont. Frank en zijn bedrijf zamelen maandelijks geld in voor dit tehuis en had al eerder aangegeven eens mee te willen omdat ik de laatste keer in Nederland heel veel kleding had meegekregen van Sven, die bij Bedrijfskleding XL werkt. Namens Mary, de oprichter van het Shelter Children Rehabilitation Centre, echt superbedankt!!!

Het is echt heel bijzonder wat ze daar doen! En je wordt ook behoorlijk met je neus op de feiten gedrukt. De kinderen zijn blij en gelukkig, maar hebben wel een flinke rugzak met narigheid bij zich. In het tehuis, waar bijna 200 kinderen wonen, is maar een gering aantal wees. Een groot deel van hen is te vondeling gelegd bij bijv. het vuilnis (?!), afgestaan (illegaal, want moeders kunnen hier enorm voor gestraft worden), van straat geplukt wegens kinderprostitutie of uit huis geplaatst wegens sexueel en huiselijk geweld. In het tehuis worden ze bijgestaan door een therapeut, medisch onderzocht en gekeken op welk niveau ze naar school kunnen.

De kinderen zijn tussen de 2 en 21 jaar oud, waarvan de oudste kinderen naar kostschool gaan en alleen in de vakantie in het huis verblijven. De jongste kinderen en de zieke kinderen, vaak besmet met HIV krijgen les op het terrein van het tehuis, zodat ze in de gaten kunnen worden gehouden en op tijd hun medicijnen krijgen.

Dat er zoveel kindjes HIV besmet zijn is natuurlijk een schok op zich, maar wat mij het meest raakte was een meisje (van een jaar of 10) dat graag alleen op de foto wilde en me haar meeste zwoele blik toonde. Ik schrok daar zo van... dat ik niet eens heb afgedrukt. Door op die manier te poseren besefte ik dat ze dat echt niet heeft geleerd uit een videoclip van Beyonce, maar op de straat waar ze vast vreselijke dingen met mannen heeft meegemaakt. Bah!

En toen weer stomgeslagen, maar dan van domheid. Wij kwamen met 150 kg meel, 100 kg rijst, heel veel kleding en ballonnen, en zo nog wat dingen meer! Voor ons echt een eitje, voor hen enorm veel! Tot onze verbazing stond er op kantoor bij de directrice een Wii, lees goed: een gloednieuwe Wii!!! Gekregen van een Iers stel dat 10 dagen met het tehuis had meegelopen. Onze verbaasde reactie was: Wow, een Wii?! Waarop Mary zei: "They told me it is some kind of entertainment". Wat kost een Wii tegenwoordig?! Volgens mij was onze bijdrage aan meel en rijst maar een fractie van dat bedrag, en zoveel waardevoller! Het zijn 200 kinderen die vechten om een snoepje, moeten ze nu ook vechten om 2 controllers?! Ik begrijp niet dat mensen zo dom kunnen zijn!!! Ik schaamde me bijna Europeaan te zijn.

Gelukkig waren ze heel erg blij met ons bezoek! Bekijk de foto's met al die vrolijke koppies maar!

Crisis

We hebben crisis. Niet zomaar een beetje kredietcrisis. Nee crisis... in de moestuin.

De moestuin is het meest ondergeschoven kindje van onze heerlijke tuin. Eerst netjes leeg achter de heg (niemand die er wat van ziet). Maar toen het onkruid boven die heg uit kwam groeien hebben we de Caleb, onze tuinman, toch maar een groentetuintje laten aanleggen. En hem direct Chef Moestuin gekroond en die taak voltooid hij vol trots. Roy heeft 'm gezegd dat als tie goed z'n best doet iedereen van de groenten kan eten. Nou dat hebben we geweten: er staan tig soorten groenten en van elke groente een stuk 30 planten (wat natuurlijk allemaal tegelijk opkomt). Dag en uur zit hij in de moestuin, ook op zondag. Hij offert zelfs zijn eigen stofjas en pet op als vogelverschrikker. Daarbij vergeet tie nog weleens dat het gras en de rest van de tuin ook nog moet worden bijgehouden. Want tja, hij is tenslotte Chef Moestuin.

Nu wil het zo dat ook tuinmannen recht hebben op vakantie. En dat is Caleb nu! Eerst wilde hij een bevriende tuinman voor de moestuin laten zorgen, maar dan moesten we eerst even over geld praten. Oja, over die boeg. Uiteindelijk waren we het erover eens dat zowel de day- als de nightguard de planten wel water konden geven. En als er echt stront aan de knikker was kon Benson, de tuinman van de buren wel even kijken. Iedereen neemt zijn verkregen taak even serieus. Er wordt gesproeid, met kruiwagens heen en weer gelopen, onkruid gewied. Zelfs Jane verkiest de moestuin boven de groeiende hoop strijkgoed.

Vandaag was het dan zover. Het ernstige gezicht van Benson sprak boekdelen: er zit beestjes in de kool 'and now we need medicin' was de conclusie. Nou hij blijft nog 2 weken weg, dus nu met z'n allen maar bidden dat de medicijnen helpen en de moestuin er netjes bijstaat als hij terugkomt... want stel je voor dat tie weer moet gaan grasmaaien;)

Uurtje verschil

Voor de bellers naar Kenia... sinds dit weekend hebben we maar weer één uurtje verschil met Nederland in plaats van twee! De reden dat we hier niet aan winter- en zomertijd doen is dat de zon gewoon elke dag om 7 uur 's ochtends opkomt en om 7 uur 's avonds weer ondergaat. Daarnaast zijn de seizoenen niet opgedeeld in winter/lente/zomer/herfst, maar lange en korte regenseizoenen. (Het lange seizoen is overigens dit weekend begonnen!!! Bizar hoe blij je als Nederlander met een beetje (?!) regen kunt zijn;)

Over tijdsverschil gesproken... Roy was afgelopen week een paar dagen in Ethiopie, en moest even twee keer kijken naar de data op zijn visa: 16 juli 2001! (25 maart 2009). Twee uurtjes vliegen en ongeveer 7,5 jaar tijdsverschil, okay zal wel goed zijn... Tot we er achter kwamen dat de Ethiopische kalender gewoon echt compleet anders is.

Voorbeeldje: de dagen die niet meer in de 4 weken van de maand passen, worden opgespaard en zo hebben ze ongeveer 13 maanden per jaar plus dat de klok elke dag op nul gaat bij zonsondergang.

Tja, zo bouw je over een paar honderd jaar wel een beetje verschil op!

FRANK goes Africa!

In Nederland ging ik nog weleens met collega's naar de FRiday Afternoon driNK, alias de FRANK. Meestal de laatste vrijdag van de maand na het werk nog even een borreltje drinken met de rest van werkend Rotterdam e.o.

Gelukkig gaan ook hier in Kenia onze borreltjes gewoon door. Vaste kroeg op donderdag, vaak even met elkaar wat eten op vrijdag en zaterdag dansen in een semi keniaanse discotheek. Maak jullie over ons maar geen zorgen;)

Afgelopen week is de nieuwe collega (opvolger van Jens) van Roy in Nairobi aangekomen en hadden we hoog bezoek van het DFG bestuur. Daar moesten we maar eens een borrel op doen. Het werd een FRiday Afternoon driNK. Alleen dan niet in een overvolle Cruise Terminal (Wilhelminapier), maar in het National Park van Nairobi, koud bier in de koelbox en een flinke hoeveelheid vlees voor de BBQ, terwijl de giraffen en zebra's voorbij drentelen en de hemel langzaam oranje kleurt... Weer eens wat anders dan uitzicht op de Erasmusbrug en de skyline van Rotterdam!

Ik vind dat we het erin moeten houden, want ik heb de FRANK wel gemist!

Blijvertje!

Helemaal vergeten te vertellen! Sinds afgelopen dinsdag ben ik eindelijk 'a Kenian Resident', joehoe! Het heeft even geduurd, maar dat betekend dat ik voortaan...

• ... niet meer elke 3 maanden Oost-Afrika uit hoef te reizen
• ... bij aankomst in Kenia bij Roy in het 'zwarte douane-rij'tje' mag staan (kort rij'tje)
• ... tot 2010 niet meer anderhalf uur achter het nationaal team van Kameroen in het 'all passports douane-rij'tje' op mijn visa hoef te wachten (erg lang rij'tje)
• ... de Keniaanse regering niet meer ga spekken met 50 US dollar voor een visa
• ... bij bezoek aan wildparken geen 60 US dollars meer ga betalen, maar ca. 1000 shilling (10 euro)
• ... hotels en lodges kan boeken voor een prikkie!
• ... nog vele andere voordelen behaal!

Je krijgt er ook nog zo'n mooi identiteitspasje bij met foto en vingerafdrukken, nou ja dat moet je even apart aanvragen. Evenals mijn Keniaans rijbewijs, want het is natuurlijk altijd leuk om een blond koppie aan te houden en te zeggen dat ze geen geldig rijbewijs heeft en daarom cola's voor alle politie-agenten moet kopen.

De favoriete woorden van een Keniaan zijn sawa, sawa (betekend jaja, ook als ze nee bedoelen) en pole, pole (slowly, slowly), dus als het een beetje meezit kan ik deze documenten zo'n beetje in bezit hebben als we weer eens huiswaarts komen, haha. We wachten het rustig af!

Let me introduce you to...

Michelle and Barack Oba... uhhh Agare. The newborn twins van onze dayguard Moses Agare.

Een tweeling erbij maakt dat hij nu zes kinderen heeft, en waarvan hij met de helft van deze kinderen in één bed slaapt. Tuurlijk zijn we blij met het nieuws en hebben we in plaats van de gebruikelijke kraamcadeautjes maar 2 pakken pampers gekocht. Alle beetjes helpen. Maar het zet je ook wel aan het denken als je weet dat je met zijn salaris niet eens één kind naar school kan laten gaan... Maar uiteraard heeft God hem gezegend met 6 kinderen. En tja daar is ook weer wat van te zeggen!

Maar goed Michelle en Barack dus... In Kenia zullen ze er vast geen lijstjes van bijhouden (zoals je die ongetwijfeld wel hebt van het aantal Marco's en Johan's geboren in de hoogtijdagen van de voetballerij), maar ik vermoed dat dit vast niet de eerste Barack of Michelle zal zijn dit jaar en dat er nog veel zullen volgen...

Warm welkom

Sinds gisteravond zijn we weer lekker thuis in Nairobi! Het liefst was in een tijdsmachine gesprongen, maar dat ging helaas niet. Gelukkig vlogen we met KLM (wat toch een beetje meer luxe betekend) en was de douanemeneer die mijn 4e visa (gelukkig geen moeilijke vragen) uitschreef snel!

Eenmaal thuis aangekomen kregen we een warm welkom van onze mensen. Zowel bij aankomst als vertrek komt de hele club (oke 3 man) uit z'n bed, echt heel lief. Lief, ja nou tegen Roy dan. Mijn eerste begroeting kwam van de nightguard: Wow, you grow fat! Afzonderlijk gevolgd door de tuinman, I can see you had fun because your body is swollen up, ahah juist ja. En dat terwijl ik de avond ervoor nog met koffer en al op de weegschaal had gestaan en ik slechts 3 kilootjes aan Warsteiner, Tiroler Grustl en Wienerschnitzel bij kon schrijven. Prima score dacht ik zo! De laatste en meest genuanceerde opmerking kwam vanochtend van de dayguard: Everytime you come back, you look so different!

Ondanks mijn verweer dat je in de kou wat meer speklaag nodig heb, ga ik morgen toch maar een rondje rennen;)

Change of plans

Vrijdag 27 februari gaan we op wintersport vakantie met de familie Vijverberg. We dachten eerst mooi rechtstreeks op Innsbruck te vliegen. Dit idee werd overigens direct in de wind geslagen. Vader Mich zou Roy z'n snowboard mooi thuislaten, want daar gaat tie natuurlijk niet extra mee lopen slepen, haha. Uiteindelijk is het ook fijn om thuis nog even gedag te zeggen bij familie en vrienden. De tickets werden geboekt. Ik zou op donderdag 19 februari vliegen en Roy een weekje later.

Na het ongelooflijke nieuws van Simone gister heb ik vanochtend mijn ticket omgeboekt naar maandag 16 februari, zodat ik bij haar afscheidsdienst kan zijn.

Eerst via KLM waar ik m'n ticket had geboekt. Wat kunnen nederlanders toch bot zijn! Ongelooflijk! Had natuurlijk zo'n gefrustreerd joch aan de telefoon, die daar als botte boer z'n studiecentjes zit te verdienen. Nadat hij al mijn rechten had uitgelegd (ik had nul rechten, en zo'n beetje nul kans) en ik even stilviel om mijn tranen te bedwingen zei die kerel dat als ik verder niets had te vragen hij de lijn zou verbreken. Toen op naar Kenya Airways office hier in de buurt. Mijn ticket werd eerst omgeboekt en daarna vroeg ze pas waarom ik zo zat te trillen... Daarna kreeg ik nog een bekertje water en was het klaar. Wat een verademing!

Ik ben dus maandagavond thuis, en Roy vooralsnog woensdag 25 februari! Ondanks de nare reden, heb ik zo'n zin om naar huis te komen...

Ik kom eraan! Tot dan!

Weer nieuws uit Aruba

Ik wil jullie een stukje laten lezen uit het blog van Simone en Sanne, daarna beloof ik plechtig overwegend leuke verhalen te plaatsen op dit blog:). Mijn eerdere berichtje vanmiddag moest ik echt even van me afschrijven. Het blijft natuurlijk moeilijk als je beseft dat 't niet meer bij het oude komt, maar we moeten blijven hopen... hopen op een wonder.

Het stukje is geschreven door Denise, de zus van Simone:

Lieve Mensen,

Wij hebben de afgelopen uren heel veel met elkaar gepraat. We hebben er voor gekozen om voor de volle 100% erachter te kunnen komen wat er daadwerkelijk aan de hand is in het hoofd van simone en wat haar kansen zijn. De drukken zijn momenteel gelukkig ook erg laag.We kennen een vertrouwenspersoon in nederland die heel veel medische kennis bezit en zij komt naar Aruba om samen met ons de situatie nog eens te beoordelen en samen met ons te praten. Ook heb ik (denise) contact gehad met een neuroloog, hij is de man van een vriendin van mij. Ik heb veel contact met hem gehad de afgelopen dagen en overleg gehad over de situatie. Hij is bereid om de scan in nederland te beoordelen en zonodig te overleggen met andere neurologen/ specialisten in Nederland. In het ziekenhuis hier gaan ze kijken wat er mogelijk is om de gegevens van de scan naar nederland te krijgen.

Jullie moeten dus blijven hopen, kaarsen branden etc.

De komende dagen zullen jullie waarschijnlijk niet veel van ons horen.

Zwarte dag

Hoe kan het dat er 6 man in en rond je huis loopt en je toch zo verdomd alleen bent?! Hoe kan het dat het 30 graden is buiten en je toch de hele dag kippenvel hebt?! Omdat we shitnieuws hebben gehad uit Aruba...

En dan hoeven wij nog niet eens zo'n vreselijke, bijna onmenselijke, beslissing te nemen, alleen maar te wachten op nieuws... wat is wachten kut! wat is tijdsverschil kut! Wat een vreselijke kutdag vandaag!

(Misschien zitten jullie helemaal niet op dit bericht te wachten, maar Roy is weg, ik heb mama vanochtend al een tijd aan de lijn gehad, en iedereen hier sluipt maar om heen om me niet 'lastig te vallen' en me te laten met m'n verdriet, voel me beroerd!).

Fijn weekend

Ondanks alle narigheid van mijn vorige blog hebben we wel een superfijn weekend gehad in Navaisha. Roy had een nachtje geboekt in het Crater Lake Camp. Een meer dat ontstaan is door een vulkaanuitbarsting honderden jaren geleden. Echt grappig dat je een uur door de dorre bende hobbelt, je stoffige paden inslaat en je dan ineens in een paradijsje terrecht komt, omringd door groen.

Crater Lake Camp is zoals de naam al zegt een tented camp. Een tent met een rieten dak en een aangebouwd stenen badkamer. Onze 'tent' bevatte zelfs een jacuzzi! Echt superluxe. Zo wil Roy wel kamperen;)

Nadat we lekker geluncht hadden wilden we de Leopard Rock beklimmen. We konden de makkelijke route omhoog, maar ook bovenlangs rondom de krater lopen. De gids adviseerde ons de wandelstok mee te nemen. Pff dachten wij, die hebben wij helemaal niet nodig! Wel dus, maar de klim was het zeker waard. Vanaf boven kun je precies zien hoe de krater is ontstaan. Eenmaal op de Leopard Rock hebben we een sundowner gedaan met een lekker koud biertje en wat snacks, om gelukkig via de makkelijke route weer af te dalen!

Tijdens het eten kwam een ober influisteren dat ons bad dreigde te overstromen. Die hadden ze alvast maar voor ons aangezet. Wat een service! Eenmaal daar aangekomen stonden er twee askari's (wachters) op onze veranda, wat op zich vreemd is. Het bleek dat ze op zoek waren naar 2 buffels die naast ons door de struiken aan het struinen waren. Met de zaklantaarn konden we de ogen zien, en ze waren echt dichtbij! De askari's verzekerden ons dat we rustig konden gaan slapen, want zij zouden ze wegjagen. Uh, ja, nee natuurlijk, nou welterusten dan maar!

Volgende ochtend deden we nog een klein rondje rond het meer om de flamingo's te zien en daar zagen we dus overal verse sporen van buffalo's, maar ook van giraffen en zebra's!

Voordat we huiswaarts gingen zijn we nog even bij Joost en Ingrid langs geweest, want dat was natuurlijk het oorspronkelijke plan van dit heerlijke weekend;).

Voor de overige foto's van dit weekend klik je hier!

Dubbel gevoel!

De week begon goed, maar kreeg afgelopen donderdag een hele rare wending. M'n moeder belde dat Simone, de vriendin van mijn neefje Sjoerd, een ernstig auto-ongeluk heeft gehad in Aruba. Diezelfde dag zijn haar moeder en Sjoerd nog naar Aruba gevlogen, en op dit moment is de hele familie bij haar, omdat ze nog altijd in slaap wordt gehouden en de toestand helaas nog steeds kritiek is.

We zijn hier natuurlijk vreselijk van geschrokken, maar besefte daarnaast ook dat wij zo'n kl#%^*piep*-eind wegzitten en dat als er iets zou gebeuren, je echt niet zo snel bij elkaar bent als je op zo'n moment zou willen. Dan is 10 uur vliegen en wachten op een ticket een tijd hoor. We zeggen wel dat de wereld klein is en dat het door het wereldwijde web net lijkt of je bij elkaar bent, maar daar kom ik ff van terug.

We hadden hiervoor al een klein beetje bedacht dit weekend naar Naivasha te rijden voor een kop koffie bij een nederlands stel, toen Roy op vrijdag opperde om er een nachtje weg van te maken. Eventjes weg, hoofd op nul en m'n moeder zou me per sms op de hoogte houden. Superfijn!

Over het weekend zal ik vanavond een blogje schrijven. De foto's moeten immers nog een dagje uploaden en ik vind ook dat het niet past bij dit bericht.

Lieve Sijmn, we volgen elkaars blogs trouw, en ik de jouwe nu des te meer. Kom je (via Sanne of je zus) snel met goed nieuws?

Zoek de verschillen

Sinds we in het buitenland wonen gaan we toch anders tegen de Nederlandse dingetjes aankijken. Zo zijn we een beetje teleurgesteld dat de boerenkooloogst van de buren mislukt is (tis bijna 30 graden, maar toch). Zijn we noodgedwongen (?!) zelfs begonnen aan de honingdrop uit de Venco-mix. Ik schaaf tegenwoordig de extra belegen kaas netjes tot de korst op (zoals het hoort natuurlijk, sorry pap;). En er ligt alweer een boodschappenlijstje, uh lijst, voor ons bezoek aan Nederland begin maart!

Nu hadden mijn lieve vriendinnetjes in september al bedacht dat ik al dat Nederlandse cultuurgoed zou gaan missen. Zo sleepte ze me op zondagochtend mee naar Volendam voor onderstaand resultaat:).

Tijdens een etentje vroeg een collegaatje van Roy of we met kerst chocola wilden meenemen (wij zijn natuurlijk hét land van de chocolade, haha) waarop zijn andere collega ook iets Nederlands wilde, iets met klompen ofzo. Ik dacht eerder aan een leuke sleutelhanger met klompjes, maar Roy vroeg prompt haar maat. Gelukkig mag je tegenwoordig maar 46 kilo pp meenemen, want houten klompen maatje 40 weegt natuurlijk niets;).

Om het af te maken hebben we haar direct maar de klompendans geleerd. Volgende keer mee naar Volendam. Ze past zo in het plaatje.

Zie jij het verschil?

Studiebol

Een tijdje terug vertelde ik jullie over mijn studieplannen hier in Nairobi. De avondopleiding heb ik eigenlijk direct laten schieten, maar ze hadden nog wel een andere wat algemenere dagopleiding. Ik stemde in dat ze me de informatie zouden toesturen via mail (stom, stom). Na herhaaldelijk reminders te hebben gestuurd kreeg ik 10 dagen later een mailtje dat de colleges de volgende ochtend om 9 uur zouden starten. Okay, dit was dus een voorbode voor studeren in Afrika. Pfff, laat maar zitten.

In Nederland en ook hier in Nairobi hadden een aantal mensen me al gewezen op de Open Universiteit Nederland. Zij zijn gespecialiseerd in studeren op afstand. Na een hoop gezoek (altijd fijn die flitsende flash-sites die iedereen in Nederland moeiteloos kan openen, maar hier wat problemen opleveren) vond ik een cursus Marketing and Supply Chain Management die ik in een aantal maanden zou kunnen voltooien.

Toen ik eenmaal aan het mailen geslagen was met de juiste persoon bij de Open Universiteit ging het balletje pas echt rollen. Marketing and Supply Chain Management is leuk, maar ik zou ook mijn volledige Master of Science kunnen halen in circa 2 jaar. Het plan was geboren!

Het komende jaar ga ik eerst een schakeljaar doen, de Premaster Managementwetenschappen, daarna een jaartje Advanced Studies in Management, met als richting Marketing and Supply Chain Management. Als het dan een beetje meezit ben ik met mijn scriptie bezig als we weer richting Nederland komen.

Mijn boeken zijn onderweg naar Nederland, dus die pik ik eind februari op en ik denk dat ik mijn studeerkamer maar in de tuin installeer;) Ik heb er helemaal zin!