Change of plans

Vrijdag 27 februari gaan we op wintersport vakantie met de familie Vijverberg. We dachten eerst mooi rechtstreeks op Innsbruck te vliegen. Dit idee werd overigens direct in de wind geslagen. Vader Mich zou Roy z'n snowboard mooi thuislaten, want daar gaat tie natuurlijk niet extra mee lopen slepen, haha. Uiteindelijk is het ook fijn om thuis nog even gedag te zeggen bij familie en vrienden. De tickets werden geboekt. Ik zou op donderdag 19 februari vliegen en Roy een weekje later.

Na het ongelooflijke nieuws van Simone gister heb ik vanochtend mijn ticket omgeboekt naar maandag 16 februari, zodat ik bij haar afscheidsdienst kan zijn.

Eerst via KLM waar ik m'n ticket had geboekt. Wat kunnen nederlanders toch bot zijn! Ongelooflijk! Had natuurlijk zo'n gefrustreerd joch aan de telefoon, die daar als botte boer z'n studiecentjes zit te verdienen. Nadat hij al mijn rechten had uitgelegd (ik had nul rechten, en zo'n beetje nul kans) en ik even stilviel om mijn tranen te bedwingen zei die kerel dat als ik verder niets had te vragen hij de lijn zou verbreken. Toen op naar Kenya Airways office hier in de buurt. Mijn ticket werd eerst omgeboekt en daarna vroeg ze pas waarom ik zo zat te trillen... Daarna kreeg ik nog een bekertje water en was het klaar. Wat een verademing!

Ik ben dus maandagavond thuis, en Roy vooralsnog woensdag 25 februari! Ondanks de nare reden, heb ik zo'n zin om naar huis te komen...

Ik kom eraan! Tot dan!

Weer nieuws uit Aruba

Ik wil jullie een stukje laten lezen uit het blog van Simone en Sanne, daarna beloof ik plechtig overwegend leuke verhalen te plaatsen op dit blog:). Mijn eerdere berichtje vanmiddag moest ik echt even van me afschrijven. Het blijft natuurlijk moeilijk als je beseft dat 't niet meer bij het oude komt, maar we moeten blijven hopen... hopen op een wonder.

Het stukje is geschreven door Denise, de zus van Simone:

Lieve Mensen,

Wij hebben de afgelopen uren heel veel met elkaar gepraat. We hebben er voor gekozen om voor de volle 100% erachter te kunnen komen wat er daadwerkelijk aan de hand is in het hoofd van simone en wat haar kansen zijn. De drukken zijn momenteel gelukkig ook erg laag.We kennen een vertrouwenspersoon in nederland die heel veel medische kennis bezit en zij komt naar Aruba om samen met ons de situatie nog eens te beoordelen en samen met ons te praten. Ook heb ik (denise) contact gehad met een neuroloog, hij is de man van een vriendin van mij. Ik heb veel contact met hem gehad de afgelopen dagen en overleg gehad over de situatie. Hij is bereid om de scan in nederland te beoordelen en zonodig te overleggen met andere neurologen/ specialisten in Nederland. In het ziekenhuis hier gaan ze kijken wat er mogelijk is om de gegevens van de scan naar nederland te krijgen.

Jullie moeten dus blijven hopen, kaarsen branden etc.

De komende dagen zullen jullie waarschijnlijk niet veel van ons horen.

Zwarte dag

Hoe kan het dat er 6 man in en rond je huis loopt en je toch zo verdomd alleen bent?! Hoe kan het dat het 30 graden is buiten en je toch de hele dag kippenvel hebt?! Omdat we shitnieuws hebben gehad uit Aruba...

En dan hoeven wij nog niet eens zo'n vreselijke, bijna onmenselijke, beslissing te nemen, alleen maar te wachten op nieuws... wat is wachten kut! wat is tijdsverschil kut! Wat een vreselijke kutdag vandaag!

(Misschien zitten jullie helemaal niet op dit bericht te wachten, maar Roy is weg, ik heb mama vanochtend al een tijd aan de lijn gehad, en iedereen hier sluipt maar om heen om me niet 'lastig te vallen' en me te laten met m'n verdriet, voel me beroerd!).

Fijn weekend

Ondanks alle narigheid van mijn vorige blog hebben we wel een superfijn weekend gehad in Navaisha. Roy had een nachtje geboekt in het Crater Lake Camp. Een meer dat ontstaan is door een vulkaanuitbarsting honderden jaren geleden. Echt grappig dat je een uur door de dorre bende hobbelt, je stoffige paden inslaat en je dan ineens in een paradijsje terrecht komt, omringd door groen.

Crater Lake Camp is zoals de naam al zegt een tented camp. Een tent met een rieten dak en een aangebouwd stenen badkamer. Onze 'tent' bevatte zelfs een jacuzzi! Echt superluxe. Zo wil Roy wel kamperen;)

Nadat we lekker geluncht hadden wilden we de Leopard Rock beklimmen. We konden de makkelijke route omhoog, maar ook bovenlangs rondom de krater lopen. De gids adviseerde ons de wandelstok mee te nemen. Pff dachten wij, die hebben wij helemaal niet nodig! Wel dus, maar de klim was het zeker waard. Vanaf boven kun je precies zien hoe de krater is ontstaan. Eenmaal op de Leopard Rock hebben we een sundowner gedaan met een lekker koud biertje en wat snacks, om gelukkig via de makkelijke route weer af te dalen!

Tijdens het eten kwam een ober influisteren dat ons bad dreigde te overstromen. Die hadden ze alvast maar voor ons aangezet. Wat een service! Eenmaal daar aangekomen stonden er twee askari's (wachters) op onze veranda, wat op zich vreemd is. Het bleek dat ze op zoek waren naar 2 buffels die naast ons door de struiken aan het struinen waren. Met de zaklantaarn konden we de ogen zien, en ze waren echt dichtbij! De askari's verzekerden ons dat we rustig konden gaan slapen, want zij zouden ze wegjagen. Uh, ja, nee natuurlijk, nou welterusten dan maar!

Volgende ochtend deden we nog een klein rondje rond het meer om de flamingo's te zien en daar zagen we dus overal verse sporen van buffalo's, maar ook van giraffen en zebra's!

Voordat we huiswaarts gingen zijn we nog even bij Joost en Ingrid langs geweest, want dat was natuurlijk het oorspronkelijke plan van dit heerlijke weekend;).

Voor de overige foto's van dit weekend klik je hier!

Dubbel gevoel!

De week begon goed, maar kreeg afgelopen donderdag een hele rare wending. M'n moeder belde dat Simone, de vriendin van mijn neefje Sjoerd, een ernstig auto-ongeluk heeft gehad in Aruba. Diezelfde dag zijn haar moeder en Sjoerd nog naar Aruba gevlogen, en op dit moment is de hele familie bij haar, omdat ze nog altijd in slaap wordt gehouden en de toestand helaas nog steeds kritiek is.

We zijn hier natuurlijk vreselijk van geschrokken, maar besefte daarnaast ook dat wij zo'n kl#%^*piep*-eind wegzitten en dat als er iets zou gebeuren, je echt niet zo snel bij elkaar bent als je op zo'n moment zou willen. Dan is 10 uur vliegen en wachten op een ticket een tijd hoor. We zeggen wel dat de wereld klein is en dat het door het wereldwijde web net lijkt of je bij elkaar bent, maar daar kom ik ff van terug.

We hadden hiervoor al een klein beetje bedacht dit weekend naar Naivasha te rijden voor een kop koffie bij een nederlands stel, toen Roy op vrijdag opperde om er een nachtje weg van te maken. Eventjes weg, hoofd op nul en m'n moeder zou me per sms op de hoogte houden. Superfijn!

Over het weekend zal ik vanavond een blogje schrijven. De foto's moeten immers nog een dagje uploaden en ik vind ook dat het niet past bij dit bericht.

Lieve Sijmn, we volgen elkaars blogs trouw, en ik de jouwe nu des te meer. Kom je (via Sanne of je zus) snel met goed nieuws?

Zoek de verschillen

Sinds we in het buitenland wonen gaan we toch anders tegen de Nederlandse dingetjes aankijken. Zo zijn we een beetje teleurgesteld dat de boerenkooloogst van de buren mislukt is (tis bijna 30 graden, maar toch). Zijn we noodgedwongen (?!) zelfs begonnen aan de honingdrop uit de Venco-mix. Ik schaaf tegenwoordig de extra belegen kaas netjes tot de korst op (zoals het hoort natuurlijk, sorry pap;). En er ligt alweer een boodschappenlijstje, uh lijst, voor ons bezoek aan Nederland begin maart!

Nu hadden mijn lieve vriendinnetjes in september al bedacht dat ik al dat Nederlandse cultuurgoed zou gaan missen. Zo sleepte ze me op zondagochtend mee naar Volendam voor onderstaand resultaat:).

Tijdens een etentje vroeg een collegaatje van Roy of we met kerst chocola wilden meenemen (wij zijn natuurlijk hét land van de chocolade, haha) waarop zijn andere collega ook iets Nederlands wilde, iets met klompen ofzo. Ik dacht eerder aan een leuke sleutelhanger met klompjes, maar Roy vroeg prompt haar maat. Gelukkig mag je tegenwoordig maar 46 kilo pp meenemen, want houten klompen maatje 40 weegt natuurlijk niets;).

Om het af te maken hebben we haar direct maar de klompendans geleerd. Volgende keer mee naar Volendam. Ze past zo in het plaatje.

Zie jij het verschil?