Weer even met 2 benen op de grond...

Vandaag ben ik met Frank (buurman) en twee vriendinnen van hem naar een kindertehuis in Ngong geweest. Wat stom eigenlijk dat je eerst een aanleiding moet hebben om het eens te bezoeken terwijl je er zo dichtbij woont. Frank en zijn bedrijf zamelen maandelijks geld in voor dit tehuis en had al eerder aangegeven eens mee te willen omdat ik de laatste keer in Nederland heel veel kleding had meegekregen van Sven, die bij Bedrijfskleding XL werkt. Namens Mary, de oprichter van het Shelter Children Rehabilitation Centre, echt superbedankt!!!

Het is echt heel bijzonder wat ze daar doen! En je wordt ook behoorlijk met je neus op de feiten gedrukt. De kinderen zijn blij en gelukkig, maar hebben wel een flinke rugzak met narigheid bij zich. In het tehuis, waar bijna 200 kinderen wonen, is maar een gering aantal wees. Een groot deel van hen is te vondeling gelegd bij bijv. het vuilnis (?!), afgestaan (illegaal, want moeders kunnen hier enorm voor gestraft worden), van straat geplukt wegens kinderprostitutie of uit huis geplaatst wegens sexueel en huiselijk geweld. In het tehuis worden ze bijgestaan door een therapeut, medisch onderzocht en gekeken op welk niveau ze naar school kunnen.

De kinderen zijn tussen de 2 en 21 jaar oud, waarvan de oudste kinderen naar kostschool gaan en alleen in de vakantie in het huis verblijven. De jongste kinderen en de zieke kinderen, vaak besmet met HIV krijgen les op het terrein van het tehuis, zodat ze in de gaten kunnen worden gehouden en op tijd hun medicijnen krijgen.

Dat er zoveel kindjes HIV besmet zijn is natuurlijk een schok op zich, maar wat mij het meest raakte was een meisje (van een jaar of 10) dat graag alleen op de foto wilde en me haar meeste zwoele blik toonde. Ik schrok daar zo van... dat ik niet eens heb afgedrukt. Door op die manier te poseren besefte ik dat ze dat echt niet heeft geleerd uit een videoclip van Beyonce, maar op de straat waar ze vast vreselijke dingen met mannen heeft meegemaakt. Bah!

En toen weer stomgeslagen, maar dan van domheid. Wij kwamen met 150 kg meel, 100 kg rijst, heel veel kleding en ballonnen, en zo nog wat dingen meer! Voor ons echt een eitje, voor hen enorm veel! Tot onze verbazing stond er op kantoor bij de directrice een Wii, lees goed: een gloednieuwe Wii!!! Gekregen van een Iers stel dat 10 dagen met het tehuis had meegelopen. Onze verbaasde reactie was: Wow, een Wii?! Waarop Mary zei: "They told me it is some kind of entertainment". Wat kost een Wii tegenwoordig?! Volgens mij was onze bijdrage aan meel en rijst maar een fractie van dat bedrag, en zoveel waardevoller! Het zijn 200 kinderen die vechten om een snoepje, moeten ze nu ook vechten om 2 controllers?! Ik begrijp niet dat mensen zo dom kunnen zijn!!! Ik schaamde me bijna Europeaan te zijn.

Gelukkig waren ze heel erg blij met ons bezoek! Bekijk de foto's met al die vrolijke koppies maar!