Back in town

We zijn voor even weer back in town! Ik zit met frisgewassen haartjes (he he eindelijk) op de 'buur'bank, die voor eventjes gelukkig ook als thuis voelt!

De verdere reis verliep zonder kleerscheuren, zodat we ons reisschema zonder aanpassingen konden vervolgen. Al was het afgelopen vrijdag wel even spannend of we voor het donker onze bestemming in Samburu zouden bereiken. 14 uur bij een Keniaan blijkt, zoals we eigenlijk al wisten, vaker 16 uur. Net voor de duisternis inviel bereikten we de maingate van Samburu, wat doorgaans betekend dat je 'veilig' bent binnen de grenzen van het park. In het inmiddels pikkedonker moesten we nog een uur door de wildernis, wat om die tijd het domein is van o.a. leeuwen en luipaarden;) Gelukkig wees een gewapende ranger ons de weg naar onze lodge, waar het voltallig management ons kwam verwelkomen met 'Happy to see you in one piece', uhm... ok dan!

In Nakuru verloren we door het stuiteren nog één keer twee schroeven van de achterdeur, waardoor we deze met touwen moesten vastbinden, maar daarmee was het met auto-malaise wel gedaan;)

Morgen tijd voor de leuke verhalen en foto's. Hierbij wel alvast een fotootje van mijn 'nieuwe' haar, waaraan vanochtend 3 man en 2 vrouw bezig zijn geweest om alle vlechtjes er weer uit te krijgen. Denk dat een belletje naar de kapper geen kwaad kan:).

Geld over?!

Hoe kom je zo snel mogelijk van je laatste Keniaanse shillingen af?! Wij dachten er maar eens goed van op vakantie te gaan:) Onzin natuurlijk!

We zijn inmiddels welgeteld één dag onderweg, en gestrand...! Nog geen 10 km van het kamp waar we de eerste nacht hebben geslapen is onze vooras gebroken! Eerst dachten we nog aan een lekke band, maar helaas bleek de schade zo erg dat doorrijden geen optie was. Nog geen 5 minuten kwamen uit alle hoeken en gatten 'fundies', mannetjes (die zeggen) monteur te zijn, liep er een heel schooltje leeg en kwam er nog even een boertje met zijn koeien langs.

Geluk bij een ongeluk zaten we 20 minuten van een bloemenfarms van Nederlanders die we kennen! Eén van hen had eerder deze week zelfs de helft van onze meubels overgenomen!
Zij stuurden wat mannetjes die de auto meenamen naar de werkplaats van de farm.
Hier bleek dat de auto vandaag niet gemaakt kan worden, omdat de onderdelen uit Nairobi moeten komen.

We zagen onze trip naar Samburu alweer in het water vallen, maar gelukkig waren we binnen de muren van de farm in plaats van 3 uur langs de kant van de weg in de brandende zon. Agnes, de vrouw des huizes, zorgde voor een kop koffie en een bord macaroni, die we grappig genoeg aan onze 'eigen' eettafel opaten.

Aan die tafel kwam ook de oplossing! We huren een auto van één van de mensen hier en kunnen onze eigen auto zondag oppikken om de weg te vervolgen. Zo kom je dus van die shillingen af;) Maar alles beter dan de reis te moeten staken en de lodges die we al betaald hebben te spekken!

Ze zeggen weleens beter een goede buur dan een verre vriend. Nou in dit geval is die verre vriend toch ook wel makkelijk:)

Inpakken en wegwezen deel 3

Het zit er weer op! Verhuizing 3 is een feit, en met helaas nog deel 4, 5 en 6 in het vooruitzicht. Gister zijn we van Shinyalu Close 123 naar Shinyalu Close 121 verhuist. Eerder deze week hebben de ouders al heel wat spulletjes kunnen verschepen. Zowel heen als terug moesten we met twee auto's richting vliegveld. Doorgaans zijn het de Keniaanse douaniers die niet al te vriendelijk zijn, maar dit keer mochten de acht tassen, met onder andere spulletjes voor het weeshuis in Ngong (zie foto onder, Ries&Kiek, en oma's bedankt!), moeiteloos door, maar in Nederland moest er nog even gepraat worden om de overvolle koffers dicht te laten!

Zou toch een beetje zonde zijn van die placemats van bananenblad (tja) .... en de dvd speler;)

Verhuizing deel 4 staat op de planning in week 28 richting Nederland, in principe naar één van de ouderlijk huizen. Gevolgd door deel 5 in week 29 of 30 richting Wateringen, om de reeks af te sluiten op 18 september (week 38) en weer ons eigen paleisje aan de Koraal te betrekken.

Nog even doorbijten dus, maar ook wel weer zin in alles wat ons in Nederland te wachten staat! Tot snel!

Afscheidstoernee

De afscheidstoernee is nu echt begonnen! Afgelopen weken hebben we Arida en Lex op bezoek gehad, op de voet gevolgd door alle papa's en mama's waarmee we nog het nodige van Kenia hebben gezien. We hadden een vol programma, maar ook een superleuk programma! Na een zondag uitgeslapen te hebben en maandag een rondje toerist in Nairobi hebben gedaan vlogen we dinsdag naar de Masai Mara voor drie dagen.

Vliegen ja! Half uurtje van tevoren in checken en dan met koffers en al de startbaan op. Na eerder al eens met de auto en de trein door Kibera te zijn gereden vlogen we er nu overheen met ons piepkleine vliegtuig. Bizar gewoon om de grootste sloppenwijk van Afrika vanuit de lucht te zien. Als je op de grond de krotten en de mensen ziet maakt het zeker indruk, maar het eindeloze uitzicht van golfplaten vanuit de lucht... pfff.

Al snel vlogen we boven de groene vlakten die langzaam geel kleurden, en na 50 minuten waren we op plaats van bestemming! De Masai Mara! Nog geen uur in het park stuiten we op een zwarte neushoorn. Laat dat nou net het beest zijn waar we de laatste keer in de Mara tot vervelendstoe naar gezocht hebben! Dat begon goed...

In de loop van de middag reden we naar ons kamp, wat later 45 minuten stuiteren bleek. Hoe langer de rit duurde en hoe onbegaanbaar de paden werden begonnen we ons wel af te vragen of we nog in de bewoonde wereld aan zouden komen. Niets was minder waar. Aan de oever van de Masai River stond ons kamp met slechts zeven waanzinnig ingerichte tenten. Kingsize bed, inpandige badkamer, een grote veranda met 2 zitjes, een schommelstoel en... *tromgeroffel* een bad met uitzicht op de rivier en zijn bewoners, een hippofamilie.

Eenmaal terug in Nairobi hebben we één dagje bij kunnen komen, want zaterdag stond het volgende tripje alweer op de planning. Nu iets dichterbij huis: Chui Lodge in Naivasha. Deze lodge stond al een tijdje op ons lijstje en aangezien de tijd begint te dringen moesten de ouders eraan geloven, wéér op vakantie... wat een rotleven! Ook in deze lodge konden we het wildpark in, maar na de Mara was het wel even welletjes. Tenslotte konden we vanuit het zwembad ook zebra's en buffels voorbij zien komen;)

Aan het einde van de middag toch nog voor een sundowner op pad gegaan. Eenmaal aangekomen op de sundowner spot zagen we links drie witte neushoorns en rechts een beginnend vuurtje en een auto! Het bleek de manager van de lodge die de auto niet meer uitdurfden. Uiteindelijk bleven ze op een kleine 100 meter van ons rustig grazen en hebben we het vuur verder opgestookt en tot een uur of 8 in het pikkedonker biertjes gedronken met allerlei dierengeluiden als achtergrondmuziek. Heel bijzonder!

En alsof we nog niet genoeg neushoorns gezien hadden werden we de volgende ochtend wakker met een neushoorn voor de deur! Wat een weekend! Of eigenlijk wat een week! Echt super!

Voor de vroege vogels nog geen foto's... morgenochtend om 6 uur zwaaien we onze ouders uit, en daarna zal ik wat foto's downladen, dus vanaf een uurtje of 10 vind je ze hier!

Beroemdheden over de vloer

Nadat we eerst Jan Smit in Kenia konden verwelkomen (die naar eigen zeggen beroerd zingt, zijn naam al wat langer draagt dan die andere, en Yolanthe niet op z'n arm tatoeëerde). Is nu ook Doutzen Kroes in Nairobi aangekomen, of toch niet?

Het betreft hier namelijk de Doutzen Cruiser, liefkozend Doutzen genoemd, een oldtimer Volkswagen camper die van Friesland naar zuidelijkste punt van Afrika rijdt, en tijdelijk even in de tuin van de buren is geland!De bewoners van Doutzen zijn 3 friese kerels en viervoeter Noflik aka Knoflook, die de stichting Three Left Hands in het leven riepen om in 3 (?!) maanden van Friesland via Duitsland naar Griekenland te rijden, en door naar Turkije, Syrie, Jordanie, om via Egypte Afrika te bereiken. Waarna ook Sudan, Ethiopie en uiteindelijk Kenia zijn aangedaan! Bijna 3000 kilometer van Johannesburg (Zuid-Afrika) vandaan zijn ze 9 maanden verder... Overal waar ze mooie plekken en projecten tegenkomen wordt er gestopt om waar nodig de handen uit de mouwen te steken voor een betere wereld!

Dus aldus... ze vertoeven alweer een tijdje in Nairobi, en hebben hier zelfs de krant en tv gehaald toen ze hun camper naast het Sarova Stanley hotel hadden geparkeerd. Niets gelogen over beroemdheden dus;)

Gister hadden we ze hier over de vloer om de wedstrijd Nederland-Noorwegen te kijken. En ja wat doe je dan als beroemdheden aandacht vragen voor hun stichting?! Doneren dus! In ons geval werd dat de voorraadkast! Aangezien we nog circa vijf dagen thuis eten, en ik een tik heb voor het aanhouden van 'je-weet-maar-nooit-of-je-ooit-zonder-eten-komt-te-zitten-voorraad' gaat 90% van de kast mee naar Tanzania. Hebben wij onze goede daad weer gedaan, en levert het ons hoogstwaarschijnlijk (hint, hint, mannen!) zelfs een notering op de sponsorpagina van http://www.threelefthands.com/

Daar vind je ook al hun reisverhalen!

Ook iets doneren?! Ik weet niet of het nog achterop past, maar alle beetjes helpen...

Mc Cow

Ook al hoef ik tegenwoordig niet persee ergens 's ochtends vroeg op tijd te verschijnen, toch probeer ik elke dag om een uur of 8 uit m'n bed te stappen. Maar... zondag blijft uitslaapdag! Afgelopen zondag ging de wekker om kwart over 6 en nog eens om kwart voor 7, en zelf toen werd er nog gesnoozed. We zouden namelijk vroeg naar het Tsavo rijden om Lex en Arida nog even te zien voordat ze weer naar Zwitserland vliegen. Uiteindelijk hadden we bedacht dat het voor ons nu eigenlijk ook vakantie was! Om half 10 zaten we uitgeslapen in de auto! Heerlijk gevoel van vrijheid!

3 Superdagen gehad, met zon, in weer een ander soort park, nog meer bijgekletst, lekker wijntjes gedronken met wederom uitzicht op een drinkplaats. De hele nacht hebben we ze horen scharrelen. Tijdens de tweede nacht kwamen de olifanten zelfs bijna tot aan onze tent! Zo cool!

En nadat we in de Mara, een paar weken terug, een cheeta met z'n versgevangen prooi zagen, hadden we nu het geluk een etende leeuwenfamilie te zien. Normaal gesproken jagen leeuwen niet overdag door de warmte, maar dit bleek bij nader inzien gewoon een 4 uur snackje. Toen we dichterbij kwamen zagen we namelijk de overblijfselen van een verdwaalde Masai koe, die met z'n lompe lichaam, weinig snelheid en niet te vergeten... gebrek aan schutkleuren wel een erg makkelijke prooi was. Onze eetlust verdween als sneeuw voor de zon, maar de leeuwen lieten zich de Mc Cow goed smaken.

Na het zien van deze foto, toch niet zo'n sterke maag? De andere foto's kun je met een gerust hart bekijken!

Bad hairday?!

Was ik eerst nog een schijterd als het om Keniaanse kappers ging. Vorige maand had ik er eindelijk één gevonden! Tot ik bedacht dat het misschien, met onze roadtrip in het vooruitzicht (lees: zon, stof, wind), misschien toch niet zo handig is een kort koppie te hebben!

Nu is haar voor Keniaanse vrouwen erg belangrijk (4 maanden niet naar de kapper?! Hoe durf je!). Ze geven hun halve salaris uit aan nieuw haar. De ene week zie je ze met een kort strakgestyled kapsel, de daaropvolgende weer met lange krullen. Regelmatig wordt ik in de kroeg door 'wildvreemde' vrouwen ter begroeting omhelst, die ik bij nader inzien toch ken;)

Nou wat zij kunnen, kan ik ook! Zo ga je 's ochtends met je haar wapperend in de wind de deur uit, en kom je na 7 uur swahili gekwek en een houten kont, als een heuse afro barbie (zo noemen ze de blondjes hier) weer thuis. Zie hier het resultaat!