Klacht

Ik heb een paar ernstige klachten ontvangen omtrent mijn bloggedrag: te weinig berichten!!!


Ok, even een korte update....

• Ik heb twee nieuwe vriendjes, Wis en Jemoo, én een zwembad

• Ik voor even... niet meer de enige Zuidgeest in dit huis ben
• Dat maandag één van de vakantiegangers jarig was
  
• Ons huishouden is uitgebreid met een haan, twee kippen én twee konijnen.

Druk, druk, druk dus! Volgende week gaan we met Dennis, Miranda en Ed gaan we ook nog naar Masai Mara en Nakuru. En natuurlijk niet te vergeten morgen bitterballen eten bij de ambassadrice om de verjaardag van Juliana te vieren! Foto's volgen!

De klachtenafhandeling van nairoybi.blogspot.com neemt uw klachten zeer serieus en zal er zorg voor dragen dat dit in de toekomst niet meer zal voorkomen!

Dagje treinen

Ik had beloofd nog iets over ons treinavontuur te schrijven. Inmiddels ben ik er wel weer een beetje van bijgekomen, maar ik heb een dag na zitten hobbelen;) Het is echt een boemeltreintje dwars door het leefgebied van de Masai. De trein staat meer stil dan dat tie rijdt en kruipt over de rails. Je moet er echt de tijd voor hebben, maar wel superleuk. De trein brengt je terug in de koloniale tijd van de Britten. Compleet met kruiers en personeel in witte uniformen met xylofoon om het diner aan te kondigen.

De trein wordt liefkozend de 'Lunatic Express' genoemd, omdat het eigenlijk gekkenwerk om een spoor aan te leggen midden door de wildernis. Het traject gaat over heuvels en dalen, over wankele houten bruggen en moet volgens als ik het goed gelezen heb zelfs een hoek maken van 50 graden. Tijdens de aanleg, door met name de Indiërs, zijn er ook veel mensen gesneuveld door ziekten en mensetende leeuwen. Het Maneaters Safari Camp in het Tsavo herinnert aan de plek waar de leeuwen hun grootste slag hebben geslagen en tussen de 28 en 135 (?!) mensen hebben gedood. Door de Masai wordt de trein ook wel 'Iron Snake' genoemd, omdat het spoor als een slang door hun primitieve leefomgeving manoeuvreert.

Ondanks dat de trein er al een eeuw rijdt blijft het voor de bevolking een beleving op zich. Kinderen, maar ook volwassenen rennen naar de rails en zwaaien alsof ze nog nooit een trein gezien hebben. Natuurlijk weten de kinderen die nabij een station wonen handig gebruik te maken van hun situatie en vragen om geld en snoep. En natuurlijk zijn er altijd weer mensen die wat uit het raam gooien, waardoor er een waar gevecht ontstond. Er was echter één jochie die bij onze coupe bleef staan en om een pen vroeg. Ome Frans, bloembollenbedrijf PF Onings b.v. staat nu ook in het altijd schitterende plaatsje Emali op de kaart;)

Toen we na een kleine 19 uur treinen Nairobi naderden moesten we nog een stuk door Kibera, de grootste sloppenwijk van Afrika. Bizar dat we daar zo dichtbij wonen. Ze benutten werkelijk elk stukje om er een hutje of een winkeltje te bouwen, het open riool stroomt onder de rails door. Ik was wel vaker langs Kibera gereden en natuurlijk zie je dan van alles. Maar goed dan is het altijd nog rotzooi aan de linkerkant luxe hoogbouw aan de andere kant. Nu zaten we er middenin!

Het grootste gedeelte van de rit was in het donker, maar de foto's die we nog genomen hebben vind je hier.

Zalig Pasen

Aangezien we hier met deze feestdag bijna allemaal in hetzelfde schuitje zitten hebben we van de nood een deugd gemaakt en als een surrogaat-familie gezamelijk de pasen gevierd... aan de kust!!! We hadden met de buren een huis geboekt aan het strand naast de stamkroeg van Diani Beach Forty Thieves. De eigenaresse had ons gewaarschuwd: Als we voor onze rust kwamen dan moesten we er nog maar eens over nadenken, want het festival Blankets & Wine werd gehouden in onze achtertuin. Er zat dus niets anders op om gewoon tot de late uurtjes mee te doen op de afrikaanse beats. Al keken ze toch een beetje raar toen Roy achterin de 'polonaise' aansloot;)

Verder hebben we gewoon heerlijk geluierd. De eerste verse voetsporen maken op een smetteloos wit strand om even goed wakker te worden met een duik in zee. Langs het strand gelopen met de honden en zelfs nog op een kameel gereden. Maandag zijn we met een dhow naar Wasini Island gevaren, waar we verse krab op ons bord kregen en als klap op de vuurpijl nog wat dolfijnen hebben gezien! En tussendoor heel wat biertjes en wijntjes, en zon, heel veel zon! Oh en veel foto's, ja dat ook!

Dinsdag reed Roy naar huis met de mannen, terwijl wij met de vrouwen met de trein gingen. Een ritje op zich, maar echt een aanrader. Tenminste als je geen haast hebt... daar blog ik morgen wel iets over!

Weer even met 2 benen op de grond...

Vandaag ben ik met Frank (buurman) en twee vriendinnen van hem naar een kindertehuis in Ngong geweest. Wat stom eigenlijk dat je eerst een aanleiding moet hebben om het eens te bezoeken terwijl je er zo dichtbij woont. Frank en zijn bedrijf zamelen maandelijks geld in voor dit tehuis en had al eerder aangegeven eens mee te willen omdat ik de laatste keer in Nederland heel veel kleding had meegekregen van Sven, die bij Bedrijfskleding XL werkt. Namens Mary, de oprichter van het Shelter Children Rehabilitation Centre, echt superbedankt!!!

Het is echt heel bijzonder wat ze daar doen! En je wordt ook behoorlijk met je neus op de feiten gedrukt. De kinderen zijn blij en gelukkig, maar hebben wel een flinke rugzak met narigheid bij zich. In het tehuis, waar bijna 200 kinderen wonen, is maar een gering aantal wees. Een groot deel van hen is te vondeling gelegd bij bijv. het vuilnis (?!), afgestaan (illegaal, want moeders kunnen hier enorm voor gestraft worden), van straat geplukt wegens kinderprostitutie of uit huis geplaatst wegens sexueel en huiselijk geweld. In het tehuis worden ze bijgestaan door een therapeut, medisch onderzocht en gekeken op welk niveau ze naar school kunnen.

De kinderen zijn tussen de 2 en 21 jaar oud, waarvan de oudste kinderen naar kostschool gaan en alleen in de vakantie in het huis verblijven. De jongste kinderen en de zieke kinderen, vaak besmet met HIV krijgen les op het terrein van het tehuis, zodat ze in de gaten kunnen worden gehouden en op tijd hun medicijnen krijgen.

Dat er zoveel kindjes HIV besmet zijn is natuurlijk een schok op zich, maar wat mij het meest raakte was een meisje (van een jaar of 10) dat graag alleen op de foto wilde en me haar meeste zwoele blik toonde. Ik schrok daar zo van... dat ik niet eens heb afgedrukt. Door op die manier te poseren besefte ik dat ze dat echt niet heeft geleerd uit een videoclip van Beyonce, maar op de straat waar ze vast vreselijke dingen met mannen heeft meegemaakt. Bah!

En toen weer stomgeslagen, maar dan van domheid. Wij kwamen met 150 kg meel, 100 kg rijst, heel veel kleding en ballonnen, en zo nog wat dingen meer! Voor ons echt een eitje, voor hen enorm veel! Tot onze verbazing stond er op kantoor bij de directrice een Wii, lees goed: een gloednieuwe Wii!!! Gekregen van een Iers stel dat 10 dagen met het tehuis had meegelopen. Onze verbaasde reactie was: Wow, een Wii?! Waarop Mary zei: "They told me it is some kind of entertainment". Wat kost een Wii tegenwoordig?! Volgens mij was onze bijdrage aan meel en rijst maar een fractie van dat bedrag, en zoveel waardevoller! Het zijn 200 kinderen die vechten om een snoepje, moeten ze nu ook vechten om 2 controllers?! Ik begrijp niet dat mensen zo dom kunnen zijn!!! Ik schaamde me bijna Europeaan te zijn.

Gelukkig waren ze heel erg blij met ons bezoek! Bekijk de foto's met al die vrolijke koppies maar!

Crisis

We hebben crisis. Niet zomaar een beetje kredietcrisis. Nee crisis... in de moestuin.

De moestuin is het meest ondergeschoven kindje van onze heerlijke tuin. Eerst netjes leeg achter de heg (niemand die er wat van ziet). Maar toen het onkruid boven die heg uit kwam groeien hebben we de Caleb, onze tuinman, toch maar een groentetuintje laten aanleggen. En hem direct Chef Moestuin gekroond en die taak voltooid hij vol trots. Roy heeft 'm gezegd dat als tie goed z'n best doet iedereen van de groenten kan eten. Nou dat hebben we geweten: er staan tig soorten groenten en van elke groente een stuk 30 planten (wat natuurlijk allemaal tegelijk opkomt). Dag en uur zit hij in de moestuin, ook op zondag. Hij offert zelfs zijn eigen stofjas en pet op als vogelverschrikker. Daarbij vergeet tie nog weleens dat het gras en de rest van de tuin ook nog moet worden bijgehouden. Want tja, hij is tenslotte Chef Moestuin.

Nu wil het zo dat ook tuinmannen recht hebben op vakantie. En dat is Caleb nu! Eerst wilde hij een bevriende tuinman voor de moestuin laten zorgen, maar dan moesten we eerst even over geld praten. Oja, over die boeg. Uiteindelijk waren we het erover eens dat zowel de day- als de nightguard de planten wel water konden geven. En als er echt stront aan de knikker was kon Benson, de tuinman van de buren wel even kijken. Iedereen neemt zijn verkregen taak even serieus. Er wordt gesproeid, met kruiwagens heen en weer gelopen, onkruid gewied. Zelfs Jane verkiest de moestuin boven de groeiende hoop strijkgoed.

Vandaag was het dan zover. Het ernstige gezicht van Benson sprak boekdelen: er zit beestjes in de kool 'and now we need medicin' was de conclusie. Nou hij blijft nog 2 weken weg, dus nu met z'n allen maar bidden dat de medicijnen helpen en de moestuin er netjes bijstaat als hij terugkomt... want stel je voor dat tie weer moet gaan grasmaaien;)